Nawet nie myśl, że to już koniec.
No już, opuść ciało Yokichiego.
Pozbędę się ciebie tu i teraz.
To już... koniec.
Wiem, że mogę stać się silniejszy.
Pożar wciąż nie został ugaszony. Muszę coś zrobić zanim...
Nikichi. Sasuke.
Shabake
Odcinek 13: I żyli długo i szczęśliwie
Hej, Sasuke, Nikichi, jakimi jesteście ayakashi?
Ja jestem inugami.
A ja hakutaku.
Inugami? Hakutaku?
Sasuke? Nikichi?
Dzień dobry, paniczu.
Nie wyglądasz na poważnie rannego, ale czy coś cię boli?
Nie, wszystko w porządku.
Dosyć o mnie. Wszystko z wami dobrze?
Nie musiałeś się o nas martwić.
Wyszliśmy z tego cało dzięki talizmanom, które rozrzuciłeś.
Jednak dalej nie mogę wyjść z podziwu, że udało ci się pokonać tsukumogamiego.
To nie lada wyczyn.
Nie miałem wyboru.
Poza tym... nie udałoby mi się to, gdybyście nie ryzykowali życiem w mojej obronie.
Już niedługo będziemy.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wyglądacie trochę jak kappy.
Tak przy okazji, co z Matsunosuke i Yokichim?
Yokichiemu nic nie jest.
Sami przenieśliśmy go w bezpieczne miejsce.
Całe szczęście.
A co z moim bratem, Matsunosuke?
W tej chwili szukają go pozostałe ayakashi.
Rozumiem.
Nie ma sensu dłużej tu stać. Wejdzmy do środka.
Witaj w domu.
W koncu wróciłem.
Ichitaro!
Tata. Mama.
Wygląda na to, że już wydobrzałeś.
Tym razem nie przeleżałem aż tak długo w łóżku.
No cóż, na szczęście nie było to nic poważnego.
Ale zbytnia pewność siebie nie popłaca.
Nie przemęczaj się tylko dlatego, ze teraz czujesz się lepiej.
Dobrze.
Od tamtej pory nie widziałem pana Mikoshi no Nyudo.
Myślę, że zgodził się, żebym tu został.
Na to wygląda.
Czołem, paniczu.
Pan Higiri.
Zacząłem się martwić, kiedy usłyszałem, że leżysz w łóżku. Jednak widzę, żeś zdrów jak ryba.
Tak, czuję się teraz dużo lepiej.
Naprawdę, ten ogień to było coś okropnego.
Ma pan rację.
No właśnie.
Słyszałem, że podobno wtedy ty i twoi pracownicy biegliście w stronę pożaru.
Co jest? Czyżbyś chciał w przyszłości zostać strażakiem?
No cóż, jeśli o mnie chodzi...
Swoją drogą, po pożarze zabójstwa aptekarzy ustały. Nie masz już się o co martwić.
Tak. Myslę, że...
wszystko będzie dobrze.
Chodź, no chodź.
Szybciej, szybciej.
Hej, mówiłem wam, żebyście tak go nie szarpali.
Najmocniej przepraszam.
Nie ma potrzeby.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Tak się o ciebie martwiłem, bracie.
Tak się cieszę, że cię znaleźli.
Co robiłeś, kiedy wybuchł pożar?
Prawdę mówiąc, wtedy już opuściłem Azumayę.
Uciekiem ze sklepu i zamierzałem całkowicie się od niego ociąć.
Później zwróciłem się do pośrednika w poszukiwaniu pracy, ale nie udało mi nic znaleźć.
Kiedy wybuchł pożar, byłem w gospodzie.
Potem, nie wiedzieć dlaczego, zacząłem się zastanawiać, co stało się z Azumayą.
Nim się spostrzegłem, nogi same mnie tam poniosty.
Pańskie życie jest cenniejsze!
Jeśli stracę teraz wszystko, równie dobrze mógłbym już być martwy.
Yokichi.
Proszę pana, proszę mi wybaczyć.
Nie miałem wyjścia, więc udałem się do mojego domu rodzinnego, ale on też stał w płomieniach.
Szukałem nowej pracy, ale po spaleniu się tylu sklepów...
graniczyło to z cudem.
Potem, podobnie jak pozostałe ofiary pożaru, spędziłem trochę czasu w świątyni, aż...
Usłyszałem, że dziedzic Nagasakiyi, Ichitaro, mnie szuka.
Przygotował je mój przyjaciel. Dziedzic sklepu ze słodyczami.
Nie ma w nich anko, więc smakują dobrze.
Słodycze? Dawno ich nie jadłem.
To netsuke...
Co? O to chodzi?
Nie tak dawno znalazłem go na ziemi, niedaleko Azumayl.
Chciałem zapytać nosicieli palankinu w pobliżu Nihonbashi o właściciela.
Ale nosząc go przy sobie, miałem wrażenie, że mnie chroni, więc...
Wow. Wiedziałem, że go zgubiłem. Wciąż nie mogę uwierzyć, że to tobie udało się go znaleźć.
Co?
Chcesz powiedzieć, że przechodziłeś obok Azumayi?
Chciałem przynajmniej się z tobą spotkać i porozmawiać,
ale wszyscy uparcie twierdzili, ze Hongo jest zbyt daleko i się przemęczę,
więc poszedłem zobaczyć się z tobą w tajemnicy.
Ale kiedy tam dotarłem, nie było cię w sklepie.
Zobaczyć się ze mną?
Nie... miałem pojęcia.
Bracie?
Ja...
Bracie, co się stało?
Co ty sobie wyobrażasz, Ichitaro?
Matsunosuke nie ma już nic wspólnego z Nagasakiyą.
Mówiłem ci, żebyś już się nim nie interesował.
Tato. Mamo. Pamiętacie, jak mówiliście, że chcecie, żebym kiedyś przejął Nagasakiyę?
Z racji mojego stanu zdrowia nie miałem wystarczającej determinacji ani pewności siebie.
Ale teraz jest inaczej.
Chcę dalej prowadzić ten interes i rozwijać go tak, jak robiliście to ty i dziadek.
ichitaro, chcesz...
Kiedy już będę właścicielem, zamierzam zwrócić się o pomoc do Matsunosuke.
Więc pytam jako twój dziedzic.
Proszę, pozwól Matsunosuke zostać w Nagasakiyi.
Przysięgam, że będę panu wsparciem.
Apteka Nagasakiya
Witamy.
Paniczu, nie śpisz już?
Dzień dobry, paniczu.
Jak ci się spało?
Dzień dobry, Nikichi, Sasuke.
No nie wiem, czy taki „dobry”.
Słońce jest już wysoko na niebie.
Nigdy się nie zmienisz, paniczu.
Ej, mam zatkać ci tę niewyparzoną gębę?
Słucham? Mam na uwadze dobro panicza.
Rozpieszczacie go i dobrze o tym wiecie.
Jeszcze ci mało?
Nie bądź dla niego taki surowy.
Byobu Nozoki faktycznie ma rację.
Czy Matsunosuke przyzwyczaił się już do pracy w sklepie?
Tak. Zarządca był pod wrażeniem, jak szybko się uczy i jaki jest uprzejmy.
Poza tym ani trochę nie obnosi się z tym, że jest synem właściciela.
Ciężko pracuje bez chwili wytchnienia.
Od razu widać, że jest twoim bratem.
To nie ma z tym nic wspólnego.
O właśnie, paniczu,
na śniadanie zrobiłam moje słynne sardynki w sosie z umeboshi i zupę ziemniaczaną.
Zaraz ci je przyniosę, więc zjedz wszystko, dobrze?
Czy to nie wspaniale, że pan pozwolił Matsunosuke tu zostać?
Może większy opór stawiała pani Otae?
Wiesz co? Wcale nie.
Wydawało się, że mamie to nie przeszkadza.
Nie protestowała.
No cóż, pani Otae ma do ciebie słabość.
Może wystarcza jej, że obecność Matsunosuke cię uszczęśliwia.
A skoro pani Otae nie była przeciwna, to i pan wyraził zgodę.
Ale od jakiegoś czasu mam wrażenie, że mama czasem zachowuje się dziwnie.
Myślicie, że to sprawka krwi babci, która płynie w jej żyłach?
Wy też tacy jesteście.
Co? My, dziwni?
Co chcesz przez to powiedzieć?
Kto wie?
To naprawdę... cudowne, prawda?
Właśnie.
Ayakashi bardzo pomogły mi w rozwiązaniu tej sprawy.
Muszę jakoś okazać moją wdzięczność.
Panicz...
..nam podziękuje.
Witaj, Ichitaro.
Cześć, Oharu.
Już idę zawołać brata.
Jak to? Ichitaro, przyszedłeś sam?
Potrafię bez zadnej pomocy dostać się z Nagasakiyi do Miharuyi.
Ale wcześniej zawsze przychodził z tobą Nikichi albo Sasuke.
Masz rację.
O właśnie, słyszałem o Matsunosuke.
To dobrze, że twoje zamartwianie się nie poszło na marne, prawda?
Tak. Wiem, ze ciebie też zmartwiłem. Poza tym... z mojej winy zostałeś ranny.
Jak się czujesz?
Już wszystko dobrze.
Tylko popatrz. Znowu mogę przygotowywać słodycze, jak dotychczas.
Tak się cieszę.
Pozwól, że powiem to jeszcze raz. Dziękuję.
To nic wielkiego.
Więc dziś szukam słodyczy, które zadowolą kilku gości.
Co powiesz na daifuku? Tę porcję przygotował mój tata.
Jest jeszcze yokan i cha-maniu.
W takim razie poproszę to wszystko.
Pewnie będzie tam niezły tłum.
Można tak powiedzieć. Wszyscy uwielbiają słodycze.
Ale wciąż jestem zaskoczony, że poszedłeś na zakupy całkiem sam.
Musisz po prostu nie zwalniać tempa.
Co?
Ja też muszę stawać się coraz lepszy. Małymi krokami.
Proszę bardzo. Dasz radę sam to wszystko unieść?
Nawet ja dam radę tyle unieść.
Spóźniałeś się, więc po ciebie przyszedłem.
Spóźniałem się?
Dobrze wiedziałeś, że zapakowanie słodyczy trochę zajmie.
Poza tym już długo nie widziałem się z Eikichim. Musieliśmy chwilę porozmawiać
Dalej ciężko pracujmy, aż w końcu będziemy samowystarczalni.
Tym razem wszyscy zrobiliście dla mnie naprawdę wiele.
To niewiele, ale dziś chcę w ten sposób wam podziękować.
Jest naprawdę pyszne!
Ej, wy tam! Słuchajcie panicza, kiedy mówi.
Wielkie nieba.
Byobu Nozoki, co to miało być?
Cisza. Te słodycze należą się mnie bardziej niż komukolwiek innemu w tym pokoju.
Czemu? Czemu?
Czemu? Bo ja jestem numerem jeden w tym pokoju.
No ej! Jak możesz! Jak możesz!
Kogo nazwałeś „numerem jeden w tym pokoju”?
No bo jestem tu już od kiedy...
Wszystko w tym pokoju należy do panicza.
Paniczu, powiedz im coś.
Skończ te kłótnie i jedz. Zostało jeszcze sporo słodyczy.
Dziękuję!
Hej! To nie dla ciebie!
Pyszne.
Spróbuj jeszcze tego.
Paniczu! Mógłbym dostać dolewkę?
Słodycze! Słodycze!
Jeszcze! Jeszcze!
*Jest dodatkowa scena po endingu
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex
Bardzo dziękuje Tokyo Subs za przetłumaczenie większości tego anime. Prefex Archival Project jest przedsięwzięciem które ma przeciwdziałać lost media w zakresie polskich napisów do anime. Przy tym przybliżyć tłumaczenie do japońskiego oryginału. Więcej informacji na www.prefex.pl/subs
Dajcie spokój... Oni praktycznie nic nie zrobili.
To panicz wykonał największy kawał roboty.
Masz rację. Nie mogę powiedzieć, ze zasłużyli sobie na tę ucztę.
Naprawdę? Myślę, że wszyscy byli naprawdę pomocni.
Oczywiście, wliczając w to was.
Hej, powiedzcie mi,
nadal będziecie mi pomagać, zgadza się?
Oczywiście.
Dobranoc, paniczu.
Dobranoc.